American Falls from Luna Island
Huragan w Cedar Keys w 1896 roku – potężny i niszczycielski cyklon tropikalny, który pod koniec września spustoszył znaczną część Wschodniego Wybrzeża Stanów Zjednoczonych, począwszy od Cedar Keys na Florydzie. Dzięki szybkiemu przemieszczaniu się zachował znaczną siłę po wejściu na ląd i spowodował poważne zniszczenia na dużym obszarze, stając się wówczas jednym z najkosztowniejszych huraganów w historii Stanów Zjednoczonych. Był to czwarty cyklon tropikalny sezonu 1896. Prawdopodobnie powstał z tropikalnej fali wschodniej 22 września, po czym przeszedł przez Morze Karaibskie na południe od Wielkich Antyli. Do Zatoki Meksykańskiej wszedł jako huragan kategorii 3 w skali Saffira-Simpsona, a wczesnym rankiem 29 września uderzył w Cedar Keys (łańcuch przybrzeżnych wysp, w tym miasto Cedar Key) z wiatrem sięgającym 205 km/h. Obszar został zalany przez niszczycielski sztormowy przypływ o wysokości 3,2 m, który podmył budynki, zniszczył linię kolejową łączącą wyspy z lądem stałym i zatopił mniejsze przybrzeżne wysepki, gdzie zginęło 31 osób. Silny wiatr zniszczył także wiele jałowców wirginijskich, które odgrywały kluczową rolę w gospodarce regionu. Żaden huragan o podobnej sile nie uderzył w ten rejon Florydy aż do huraganu Idalia w 2023 roku.
Cyklon przemieszczał się dalej w głąb lądu wzdłuż doliny rzeki Suwannee, powodując rozległe zniszczenia w dziesiątkach miejscowości w północnej Florydzie. W najmocniej dotkniętych osadach silny wiatr zostawił niewiele stojących drzew i budynków. Huragan zrównał z ziemią około 13 000 km² gęstych lasów sosnowych w północnej części stanu, praktycznie niszcząc przemysł terpentynowy. Zniszczone zostały uprawy i hodowle zwierząt, a tysiące ludzi straciło dach nad głową. Na lądzie stałym Florydy zginęło co najmniej 70 osób, a szkody majątkowe w stanie oszacowano na około 3 miliony dolarów (ok. 113 milionów dolarów w przeliczeniu na 2024 rok). Pędząc dalej na północ, huragan spustoszył południowo-wschodnią Georgię i Sea Islands. W Savannah 45-minutowy atak gwałtownego wiatru zerwał dachy z tysięcy budynków. Parki, cmentarze i ulice miasta zasłane były powalonymi drzewami, a na rzece Savannah zniszczeniu uległy dziesiątki łodzi. W Georgii zginęło co najmniej 37 osób. Silny wiatr i wysoki przypływ morski uderzyły w południowo-wschodnią Karolinę Południową, niszcząc uprawy ryżu i zrywając dachy. Następnie huragan przeszedł przez słabo zaludnione obszary Karoliny Północnej, powodując znaczne szkody w rejonie Raleigh i Durham.
Choć 29 września późnym popołudniem huragan zaczął słabnąć i przechodzić w cyklon pozatropikalny, jego bardzo szybkie przemieszczanie się sprawiało, że utrzymywały się wysokie prędkości wiatru w Stanach Środkowoatlantyckich – porywy dochodziły do 160 km/h. Jednocześnie na zachód od toru cyklonu wystąpiły ulewne deszcze. W Wirginii poważnym zniszczeniom uległy zarówno miasta, jak i tereny rolnicze. Powodzie błyskawiczne w dolinie Shenandoah doprowadziły do przerwania się ziemnej zapory powyżej Staunton, co wywołało falę, która zmiatała domy z fundamentów i zniszczyła dzielnicę handlową miasta. W Waszyngtonie powalonych lub połamanych zostało tysiące drzew, zerwane zostały linie łączności, a wyjątkowo silne porywy wiatru uszkodziły wiele budynków publicznych i prywatnych. Teren wokół Białego Domu został zdewastowany. Wysoki przypływ w zatoce Chesapeake spowodował zalania w miastach nadbrzeżnych. W Pensylwanii ulewy i potężne porywy wiatru wywołały rozległe zniszczenia. Koleje w zachodniej części stanu zostały sparaliżowane przez osuwiska i wymycia, natomiast w południowo-wschodniej części zniszczonych zostało setki stodół. Huragan zerwał most o długości 1643 m nad rzeką Susquehanna, a na polu bitwy pod Gettysburgiem setki drzew zostało powalonych – kilka z nich uszkodziło historyczne pomniki. Silny wiatr sięgał aż po Long Island. Obfite opady dotarły na zachód aż do Ohio, natomiast pozatropikalne pozostałości huraganu spowodowały poważne szkody na żegludze na Wielkich Jeziorach. Łącznie huragan spowodował śmierć co najmniej 202 osób i ponad 9,6 miliona dolarów szkód (363 milionów dolarów w przeliczeniu na 2024 rok).
Article
Huragan w Cedar Keys w 1896 roku – potężny i niszczycielski cyklon tropikalny, który pod koniec września spustoszył znaczną część Wschodniego Wybrzeża Stanów Zjednoczonych, począwszy od Cedar Keys na Florydzie. Dzięki szybkiemu przemieszczaniu się zachował znaczną siłę po wejściu na ląd i spowodował poważne zniszczenia na dużym obszarze, stając się wówczas jednym z najkosztowniejszych huraganów w historii Stanów Zjednoczonych. Był to czwarty cyklon tropikalny sezonu 1896. Prawdopodobnie powstał z tropikalnej fali wschodniej 22 września, po czym przeszedł przez Morze Karaibskie na południe od Wielkich Antyli. Do Zatoki Meksykańskiej wszedł jako huragan kategorii 3 w skali Saffira-Simpsona, a wczesnym rankiem 29 września uderzył w Cedar Keys (łańcuch przybrzeżnych wysp, w tym miasto Cedar Key) z wiatrem sięgającym 205 km/h. Obszar został zalany przez niszczycielski sztormowy przypływ o wysokości 3,2 m, który podmył budynki, zniszczył linię kolejową łączącą wyspy z lądem stałym i zatopił mniejsze przybrzeżne wysepki, gdzie zginęło 31 osób. Silny wiatr zniszczył także wiele jałowców wirginijskich, które odgrywały kluczową rolę w gospodarce regionu. Żaden huragan o podobnej sile nie uderzył w ten rejon Florydy aż do huraganu Idalia w 2023 roku.
Cyklon przemieszczał się dalej w głąb lądu wzdłuż doliny rzeki Suwannee, powodując rozległe zniszczenia w dziesiątkach miejscowości w północnej Florydzie. W najmocniej dotkniętych osadach silny wiatr zostawił niewiele stojących drzew i budynków. Huragan zrównał z ziemią około 13 000 km² gęstych lasów sosnowych w północnej części stanu, praktycznie niszcząc przemysł terpentynowy. Zniszczone zostały uprawy i hodowle zwierząt, a tysiące ludzi straciło dach nad głową. Na lądzie stałym Florydy zginęło co najmniej 70 osób, a szkody majątkowe w stanie oszacowano na około 3 miliony dolarów (ok. 113 milionów dolarów w przeliczeniu na 2024 rok). Pędząc dalej na północ, huragan spustoszył południowo-wschodnią Georgię i Sea Islands. W Savannah 45-minutowy atak gwałtownego wiatru zerwał dachy z tysięcy budynków. Parki, cmentarze i ulice miasta zasłane były powalonymi drzewami, a na rzece Savannah zniszczeniu uległy dziesiątki łodzi. W Georgii zginęło co najmniej 37 osób. Silny wiatr i wysoki przypływ morski uderzyły w południowo-wschodnią Karolinę Południową, niszcząc uprawy ryżu i zrywając dachy. Następnie huragan przeszedł przez słabo zaludnione obszary Karoliny Północnej, powodując znaczne szkody w rejonie Raleigh i Durham.
Choć 29 września późnym popołudniem huragan zaczął słabnąć i przechodzić w cyklon pozatropikalny, jego bardzo szybkie przemieszczanie się sprawiało, że utrzymywały się wysokie prędkości wiatru w Stanach Środkowoatlantyckich – porywy dochodziły do 160 km/h. Jednocześnie na zachód od toru cyklonu wystąpiły ulewne deszcze. W Wirginii poważnym zniszczeniom uległy zarówno miasta, jak i tereny rolnicze. Powodzie błyskawiczne w dolinie Shenandoah doprowadziły do przerwania się ziemnej zapory powyżej Staunton, co wywołało falę, która zmiatała domy z fundamentów i zniszczyła dzielnicę handlową miasta. W Waszyngtonie powalonych lub połamanych zostało tysiące drzew, zerwane zostały linie łączności, a wyjątkowo silne porywy wiatru uszkodziły wiele budynków publicznych i prywatnych. Teren wokół Białego Domu został zdewastowany. Wysoki przypływ w zatoce Chesapeake spowodował zalania w miastach nadbrzeżnych. W Pensylwanii ulewy i potężne porywy wiatru wywołały rozległe zniszczenia. Koleje w zachodniej części stanu zostały sparaliżowane przez osuwiska i wymycia, natomiast w południowo-wschodniej części zniszczonych zostało setki stodół. Huragan zerwał most o długości 1643 m nad rzeką Susquehanna, a na polu bitwy pod Gettysburgiem setki drzew zostało powalonych – kilka z nich uszkodziło historyczne pomniki. Silny wiatr sięgał aż po Long Island. Obfite opady dotarły na zachód aż do Ohio, natomiast pozatropikalne pozostałości huraganu spowodowały poważne szkody na żegludze na Wielkich Jeziorach. Łącznie huragan spowodował śmierć co najmniej 202 osób i ponad 9,6 miliona dolarów szkód (363 milionów dolarów w przeliczeniu na 2024 rok).
== Historia meteorologiczna ==
Chociaż o układzie przed dotarciem do Wysp Nawietrznych wiadomo niewiele, najprawdopodobniej powstał on 22 września z tropikalnej fali wschodniej, która opuściła zachodnie wybrzeże Afryki. Jego tor był wielokrotnie poddawany analizie od początku XX wieku. Przez kilka dni przemieszczał się w kierunku zachodnim przez północną część Morza Karaibskiego, przechodząc 25 września tuż na południe od Jamajki jako huragan dolnej granicy kategorii 1. Następnie cyklon systematycznie się nasilał, skręcił na północ i 28 września przeszedł przez cieśninę Jukatańską. Na zachodniej Kubie skutki odpowiadały huraganowi kategorii 1 w dzisiejszej skali Saffira–Simpsona, co wskazuje, że w momencie mijania wyspy od zachodu był już huraganem kategorii 3. Po wejściu do Zatoki Meksykańskiej zaczął przyspieszać i skręcać w stronę północno-wschodnią.
Wczesnym rankiem 29 września centrum huraganu uderzyło w Cedar Key na Florydzie przy centralnym ciśnieniu 960 hPa, po czym układ wkroczył w głąb lądu w rejonie hrabstwa Levy. Cyklon charakteryzował się wyjątkowo zwartym okiem – promień wiatrów maksymalnych wynosił zaledwie 27 km – oraz dużą prędkością postępową rzędu 55 km/h. Dzięki temu jego szacowane maksymalne wiatry osiągały 205 km/h – wartość wyższą, niż można by oczekiwać na podstawie samego ciśnienia. Mały, ale intensywny huragan kontynuował ruch północno-wschodni przez północną Florydę i południowo-wschodnią Georgię, a jego oko jeszcze bardziej się kurczyło; poza wąskim korytarzem wzdłuż toru wiatry były stosunkowo słabe. W Savannah ciśnienie spadło o 15 hPa w ciągu 45 minut, gdy oko przeszło tuż na zachód od miasta około południa 29 września.
Układ słabł, przemierzając obie Karoliny, jednak gdy wieczorem 29 września dotarł do Stanów Środkowoatlantyckich jego coraz większa prędkość przemieszczania się spowodowała ponowne nasilenie się gwałtownych wiatrów. Pasmo intensywnych opadów występowało wzdłuż toru i na zachód od niego – od północnej części Karoliny Północnej po południową część Pensylwanii, z sumami miejscami przekraczającymi 150 mm. Do wczesnego ranka 30 września huragan przeszedł w cyklon pozatropikalny, przy czym obszar niszczycielskich wiatrów znacznie się powiększył. Pozatropikalny cyklon przeszedł na zachód od Waszyngtonu, wszedł w środkową Pensylwanię i rozpadł się w rejonie północnej części stanu Nowy Jork. Jego pozostałości dotarły jeszcze do doliny rzeki Świętego Wawrzyńca, gdzie połączyły się z innym niżem barycznym.
== Następstwa ==
Huragan przeszedł na południe i na zachód od Kuby, powodując na całej długości wyspy silne wiatry i intensywne opady deszczu już od okolic Santiago de Cuba. Na przylądku San Antonio, zachodnim krańcu Kuby, wiatr osiągnął prędkość huraganową, natomiast w Hawanie jego prędkość wyniosła około 100 km/h. Szczegółowe dane dotyczące strat na Kubie pozostają w dużej mierze nieznane.
Huragan dotknął przede wszystkim wschodnią część Stanów Zjednoczonych, powodując zniszczenia na rozległym obszarze od Florydy po stan Nowy Jork w ciągu zaledwie 24 godzin. W momencie uderzenia był jednym z najkosztowniejszych huraganów w historii kraju.
=== Floryda ===
Gazety określały go mianem „najgorszego huraganu, jaki kiedykolwiek dotknął Florydę”. Spowodował on straty materialne w całym stanie szacowane na co najmniej 3 miliony dolarów (113 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok), a liczbę osób pozbawionych dachu nad głową szacowano nawet na 10–12 tysięcy.
==== Cedar Keys i hrabstwo Levy ====
28 września, gdy huragan znajdował się jeszcze nad Zatoką Meksykańską, u wybrzeży Key West zatonął norweski bark „Saturn”; załogę uratował parowiec i przewieziono ją do Nowego Jorku. W momencie uderzenia w ląd Cedar Keys zostało dotknięte falą sztormową o wysokości 3,2 m, którą mieszkańcy często błędnie nazywali „falą pływową”. W Yankeetown zanotowano jeszcze wyższy przypływ – 3,8 m. Główna ulica w centrum Cedar Key, najludniejszej wyspy archipelagu, została zalana wodą sięgającą 2,4 m; woda wniknęła do wszystkich budynków, a po jej odpływie pozostały głębokie leje krasowe. Chodniki zostały zniszczone, a fala podmyła fundamenty kamiennych budowli, doprowadzając wiele z nich do zawalenia. W budynkach, które ocalały, nanosy mułu sięgały niekiedy kilku metrów miąższości. Studnie uległy zasoleniu i zanieczyszczeniu szczątkami, co zmusiło ludność do organizowania wypraw po wodę słodką. Największe zniszczenia dotknęły małe, peryferyjne wysepki archipelagu, które znalazły się pod wodą i zostały „całkowicie zmiecione”. Wielu ocalałych przetrwało, trzymając się młodych, giętkich drzew zdolnych wytrzymać napór wiatru lub uczepiając się dryfujących fragmentów konstrukcji.
Silne wiatry dopełniły destrukcji, niszcząc lub poważnie uszkadzając liczne kościoły i domy położone powyżej poziomu zalania. W Cedar Key zniszczonych zostało co najmniej 100 budynków mieszkalnych, natomiast na sąsiedniej wyspie Atsena Otie Key – każda budowla. W trakcie huraganu wybuchł pożar, który spalił dwa duże hotele, pozostawiając jedynie sterty fundamentów. Po ustąpieniu żywiołu ulice pokrywały stosy szczątków: drzewa, dachy, podkłady kolejowe oraz wraki łodzi. Wielki statek „Luna Davis” został wyrzucony na ląd i przez kilka tygodni tkwił pośrodku głównej dzielnicy handlowej. Huragan zadał ciężki cios lokalnej gospodarce opartej na połowach i hodowli ostryg: zniszczone zostały ławice ostrygowe, a większość łodzi rybackich porwano w morze. 6,4-kilometrowy odcinek linii Florida Central and Peninsular Railroad łączący Cedar Key z lądem stałym został całkowicie zmieciony. Do czasu odbudowy linii w połowie października ruch osobowy, przewóz poczty i zaopatrzenia odbywał się drogą morską.
Huragan zniszczył rozległe połacie jałowców wirginijskich zarówno na wyspach, jak i na przyległym odcinku wybrzeża stałego lądu. Zasób ten był już wcześniej poważnie nadwyrężony przez niekontrolowane pozyskiwanie drewna. Jałowce z okolic Cedar Keys ceniono ze względu na ich jakość – stanowiły podstawowy surowiec do produkcji ołówków. Część przedsiębiorstw wytwarzała ołówki na miejscu, inne zaś eksportowały przygotowane deszczułki do fabryk położonych w innych miejscach. Młyn należący do Eagle Pencil Company w Cedar Key został zniszczony. Po drugiej stronie kanału, na Atsena Otie Key, zakład Eberhard Faber stracił 3000 skrzyń gotowych deszczułek oraz nieprzerobione drewno – łączne straty oszacowano na około 40 000 dolarów (1,5 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok). Zniszczonych zostało również kilka innych młynów. Obiekt Fabera odbudowano po huraganie, jednak dwa lata później został zamknięty na stałe z powodu wyczerpania się lokalnych zasobów jałowca. Porzucenie Atsena Otie Key przez mieszkańców nastąpiło kilka lat po katastrofie i w decydującym stopniu wynikało z likwidacji młyna, który zapewniał utrzymanie około 100 rodzinom zamieszkującym wyspę.
Łącznie w rejonie Cedar Keys potwierdzono śmierć 31 osób, przy czym większość ofiar pochodziła z zewnętrznych wysepek archipelagu; w samym Cedar Key odnotowano jedynie pojedyncze przypadki śmiertelne. Tuż po przejściu żywiołu pojawiły się niepotwierdzone doniesienia, jakoby w pobliżu Cedar Keys zatonęła cała flotylla łodzi do połowu gąbek, a katastrofa miała kosztować życie nawet 700 nurków. Ostatecznie odnaleziono jedynie nieliczne ciała, a współcześni historycy uznają, że większość tych jednostek przetrwała huragan, ukrywając się w osłoniętych częściach archipelagu. Gdy wieści o skali zniszczeń w Cedar Keys dotarły na ląd stały, w wielu mniej poszkodowanych miejscowościach Florydy i Georgii powstały komitety pomocy zbierające dotacje na ofiary huraganu. Na apel „nakarmić głodnych, odziać nagich i dać dach nad głową bezdomnym” Jacksonville przekazało kilka tysięcy dolarów, natomiast mieszkańcy Albany w ciągu kilku dni zebrali i wysłali 3600 kg najpotrzebniejszych artykułów. Henry Flagler złożył osobistą darowiznę w wysokości 1000 dolarów (400 tys. dolarów w przeliczeniu na 2024 rok). Do końca października komitet pomocowy w Jacksonville przeszedł od zbierania pieniędzy do dystrybucji rzeczowej: setki baryłek gwoździ – towaru szczególnie deficytowego w odbudowie – zostały przesłane drogą morską do najmocniej zniszczonych rejonów.
Zniszczenia lasów ciągnęły się w głąb lądu stałego. Jeden z naocznych świadków stwierdził, że między ujściami rzek Waccasassa i Suwannee nie ostało się ani jedno drzewo nadające się do użytku. W Williston zniszczonych zostało blisko dwanaście domów mieszkalnych; zginęła co najmniej jedna osoba, a piętnaście odniosło obrażenia. Na farmie więziennej w pobliżu zginęło sześciu skazanych przygniecionych przewróconym drzewem. Łącznie na stałym lądzie hrabstwa Levy huragan spowodował śmierć około 13 osób. Straty materialne w całym hrabstwie, włącznie z Cedar Keys, oszacowano na 450 000 dolarów (17 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok).
==== Wnętrze Florydy ====
Na wybrzeżu, mniej więcej w połowie drogi między Tampą a Cedar Key, rozbił się żaglowiec, na którego pokładzie znajdowało się osiem osób – jednostka została wyrzucona na mieliznę. W samej Tampie niskie partie miasta znalazły się pod wodą, zniszczony został most nad Spanishtown Creek, a mury oporowe uległy zawaleniu. W miarę przemieszczania się huraganu w głąb lądu dewastacji ulegały kolejne obszary. Informacje z najciężej dotkniętych miejscowości docierały na zewnątrz z opóźnieniem z powodu całkowitego zniszczenia linii telegraficznych oraz zerwania lub zalania szlaków kolejowych. Wstępne raporty mówiły o „całkowitym zniszczeniu” co najmniej dwudziestu osad, zwłaszcza w zachodniej części hrabstwa Alachua i wschodniej części hrabstwa Lafayette. W tych rejonach niemal wszystkie sklepy i domy mieszkalne zostały zrównane z ziemią, a szczątki przenoszone były przez wiatr na odległość wielu kilometrów. Rolnicy stracili pogłowie bydła, zbiory oraz zapasy żywności przygotowane na zimę; setki rodzin pozostały bez dachu nad głową i środków do życia. Wzdłuż rzeki Suwannee poszkodowani szukali schronienia w prowizorycznych szałasach budowanych z dryfującego drewna. Ekstremalnie silny wiatr wyrywał drzewa z korzeniami, a w kulminacyjnej fazie huraganu ścinał pozostałe na wysokości pnia. Według jednego z szacunków żywioł zniszczył 13 000 km² lasów na terenie całego stanu, nadając krajobrazowi „stepowy” wygląd. Przemysł terpentynowy poniósł katastrofalne straty – wartość zniszczonego drewna sosnowego wyceniono na 1,5 miliona dolarów (56,7 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok), a dodatkowo zmiażdżone zostały destylarnie terpentyny. W efekcie około 2500 robotników zatrudnionych przy pozyskiwaniu żywicy pozostało bez pracy. Zakłady obróbki fosforanów położone na wschód od rzeki Suwannee odnotowały straty rzędu 500 000 dolarów (18,9 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok).
Kilka dni po przejściu huraganu w hrabstwie Alachua doliczono się 12 ofiar śmiertelnych. Pięć z nich zginęło w High Springs – w tym dwie osoby, które schroniły się w wagonie towarowym wyrwanym z torów. W La Crosse czterech robotników terpentynowych zostało zmiażdżonych, gdy drzewo runęło na ich barak; w tej samej miejscowości zginęły kolejne trzy osoby. Newberry, określone w raportach jako „całkowicie zrujnowane”, straciło trzech mieszkańców. W Gainesville zniszczeniu uległo około 20 domów i budynków handlowych, a także tartak, kościół i magazyn. W hrabstwie Nassau, w Boulogne, zawalenie się budynku szkolnego spowodowało pięć ofiar: czworo dzieci zostało zmiażdżonych wewnątrz, a niemowlę zostało śmiertelnie zranione przez odłamki drewna wyrzucone w powietrze. Jedna dziewczynka zdołała uciec ze szkoły, ale zginęła później wraz z dwiema innymi osobami pod gruzami własnego domu. W Hilliard zawalenie się kolejnego budynku szkolnego kosztowało życie czterech osób. Nad rzeką St. Marys w Kings Ferry silny wiatr wepchnął dwa statki w bagna, zabijając trzech marynarzy; w najbliższej okolicy zginęło jeszcze sześć osób. Właściciel jednego z lokalnych tartaków nieodpłatnie przekazał mieszkańcom Kings Ferry drewno na odbudowę domów.
W hrabstwie Baker zniszczenia osiągnęły rozmiary katastrofalne: 7 zabitych, do 100 rannych i setki osób pozbawionych dobytku. Szeryf hrabstwa ocenił, że z około tysiąca domów ocalało zaledwie dwanaście, padły tysiące sztuk bydła, a setki tysięcy drzew zostały powalone. W całym hrabstwie nie pozostał ani jeden kościół czy szkoła. Straty oszacowano na 250 000 dolarów (9,4 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok). W hrabstwie Suwannee odnotowano 8 ofiar śmiertelnych, w tym dwoje dzieci przygniecionych gruzami domu w okolicy Wellborn. W hrabstwie Columbia dziesiątki budynków uległy poważnemu lub całkowitemu zniszczeniu, a liczba zabitych wyniosła 9 osób. W małej osadzie Grady w hrabstwie Lafayette zginęła jedna kobieta. W hrabstwie Bradford huragan spowodował śmierć pięciu osób – jedną z nich był mężczyzna śmiertelnie uderzony cegłami, które przeniósł wiatr. Silne wiatry i ulewne deszcze dotarły aż do Saint Augustine na południowym wschodzie. W Fernandina Beach powalone zostały dęby i zniszczone budynki. W Jacksonville zarejestrowano porywy dochodzące do 110 km/h, ale skutki były tam stosunkowo niewielkie.
=== Georgia ===
Huragan wszedł do południowo-wschodniej Georgii, wciąż zachowując znaczną siłę. W całym regionie wiatr zerwał linie telefoniczne, telegraficzne i elektryczne, co doprowadziło do przerwania łączności. Najcięższe zniszczenia odnotowano na Sea Islands, gdzie straty oszacowano na 500 000 dolarów (18,9 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok). Według niektórych relacji prędkość wiatru była tam większa niż podczas katastrofalnego huraganu z 1893 roku, choć nie towarzyszył mu równie ekstremalny sztormowy przypływ morski. Cyklon spowodował ogromne szkody w plantacjach wysp, niszcząc około jednej trzeciej upraw ryżu, dewastując zbiory bawełny oraz powodując śmierć nawet 100 osób. Największe natężenie żywiołu w stanie Georgia przypadło na hrabstwa Charlton i Camden. Na wschód od Folkston gęste lasy sosnowe zostały zrównane z ziemią, co przyniosło przemysłowi terpentynowemu straty rzędu 500 000 dolarów (18,9 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok). W Folkston zniszczonych zostało wiele budynków, w tym kościoły, gmach sądu oraz szkoła, której dach zawalił się, gdy w środku znajdowało się 38 uczniów, ale wszystkim udało się uciec. W mniejszych osadach skrajnie południowo-wschodniej Georgii burza spowodowała powszechne zniszczenia domów i obiektów handlowych. W hrabstwie Camden zginęło sześć osób, w tym cztery w położonej przy granicy z Florydą osadzie drwali.
W Brunswick wagony towarowe na bocznicy zostały poważnie uszkodzone, a tory zablokowały powalone drzewa i słupy. Straty majątkowe w mieście oszacowano nawet na 500 000 dolarów (18,9 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok), pięć osób poniosło śmierć, a wiele odniosło obrażenia od latających odłamków. Porywy huraganowe zerwały dach hotelu Oglethorpe i wybiły w nim okna, natomiast uznawany za jeden z najpiękniejszych budynków miasta gmach opery L’Arioso zawalił się całkowicie. Poważnie uszkodzonych zostało co najmniej sześć kościołów oraz dziesiątki sklepów i domów mieszkalnych. W porcie zatonęło wiele dużych jednostek, w tym jedna załadowana 2300 kg dynamitu; inne zostały wyrzucone na mieliznę. Obserwatorzy donosili, że z wody wystawały maszty zatopionych żaglowców. Na wyspie St. Simons huragan zniszczył domy kąpielowe, domki letniskowe, kościoły i molo, a jeden z hoteli został zalany wodą morską. Szczególnie dotkliwie ucierpiały osady czarnoskórej ludności. Łączne straty na wyspie wyniosły 150 000 dolarów (5,7 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok). Na północy, w Darien, skutki były równie dramatyczne – odnotowano osiem ofiar śmiertelnych, a budynki zostały „rozerwane na kawałki”.
W Savannah prędkość wiatrów stałych osiągnęła 120 km/h, natomiast maksymalne porywy wiatru nie zostały zarejestrowane z powodu awarii anemometru w kulminacyjnej fazie żywiołu. Całe zjawisko nad lądem trwało wyjątkowo krótko – około dwóch godzin – przy czym najintensywniejsza faza destrukcji ograniczyła się do zaledwie 45 minut. Silne wiatry zerwały dachy, które „zwijały się jak bibułka”, a kominy i mury ceglane się zawaliły. Tysiące budynków zostało pozbawionych dachu, a znaczna ich część została nieodwracalnie zniszczona. W parkach i na cmentarzach drzewa były wyrywane z korzeniami lub połamane w pół; ucierpiał też Forsyth Park – uważany za „dumę miasta” – który stracił od połowy do trzech czwartych swojego drzewostanu. Ulice zostały zablokowane przez stosy gruzu i połamanych konarów, uniemożliwiając ruch nawet pieszy. Wiele dużych statków zostało wyrzuconych na brzeg, choć część z nich przetrwała bez uszkodzeń; dziesiątki mniejszych jednostek zostało natomiast całkowicie zniszczonych na wodach miasta. Na rzece Savannah zatonął holownik „Robert Turner”, w wyniku czego utonął kapitan oraz kilku członków załogi. W pobliżu zatonęła również łódź „Island Flower”, pociągając za sobą śmierć trzech osób. Fala sztormowa zalała nisko położone dzielnice nadbrzeżne i zniszczyła kilka kilometrów torowiska Tybee Railroad. Na wyspie Tybee Island porywy wiatru przekraczające 160 km/h doprowadziły do zrujnowania hoteli oraz zabudowy letniskowej znajdującej się przy plaży. W rejonie Wilmington Island utonął rybak zaskoczony przez huragan na otwartych wodach.
Na osiedlu Burroughs położonym na przedmieściach Savannah dwa kościoły zostały zrównane z ziemią, a trzy osoby straciły życie. Mieszkańcy, w obawie przed zawaleniem domów, opuścili budynki i przeczekali burzę na otwartym terenie. Wstępne szacunki strat w Savannah przekroczyły 1 milion dolarów (około 37,8 miliona dolarów w przeliczeniu na 2024 rok), z czego około jednej czwartej wynikało z uszkodzeń infrastruktury kolejowej. Największe zniszczenia odnotowały linie Savannah, Florida and Western Railway oraz Central of Georgia Railway; w mieście zniszczeniu uległo także około 50 wagonów tramwajowych. Łączna liczba ofiar śmiertelnych w Savannah i najbliższej okolicy wyniosła co najmniej 17 osób. Jeszcze w trakcie słabnięcia huraganu ulice zapełniły się mieszkańcami, którzy w panice poszukiwali informacji o losie bliskich.
=== Karolina Południowa i Północna ===
Południowa część Karoliny Południowej również znalazła się w zasięgu niszczycielskiego działania cyklonu, któremu towarzyszyły szacowane porywy wiatru osiągające 160 km/h. Na północ od rzeki Savannah zniszczeniu uległy młyny oraz budynki gospodarcze na plantacjach ryżu. Gwałtowne podmuchy wiatru spowodowały przemieszczenie mostu zwodzonego na rzece na północ od miasta Hardeeville. W samym mieście w wyniku zawalenia się konstrukcji budowlanych zginęło siedem osób; zniszczone zostały również dworce kolejowe w Hardeeville i pobliskim Yemassee. W rejonie Beaufort cyklon uszkodził liczne jednostki pływające oraz spowodował znaczne straty w zabudowie mieszkalnej i komercyjnej. Zalaniu uległy nabrzeża i magazyny, przy czym zasięg podtopień ograniczony został przez niski stan wód związany z przypływem astronomicznym. Wiatr zrywał blaszane dachy, przez co opady deszczu dostały się do wnętrz budynków. W Charleston zarejestrowano wiatry o prędkości sztormu tropikalnego, które powaliły ogrodzenia, tablice informacyjne oraz inne lekkie konstrukcje; ogólny poziom zniszczeń pozostał jednak ograniczony i nie odnotowano ofiar śmiertelnych. Wzburzenie wód w porcie Charleston Harbor doprowadziło do przelania się fal przez opaski brzegowe i zalania najniżej położonych dzielnic miasta. Łączne straty materialne na terenie Karoliny Południowej oszacowano na około 25 000 dolarów (940 tys. dolarów w przeliczeniu na 2024 rok).
W Karolinie Północnej słabnący już cyklon tropikalny przemieszczał się głównie przez obszary wiejskie, co ograniczyło skalę zniszczeń. Mimo to rejon Raleigh i Durham doświadczył silnych porywów wiatru, które spowodowały wyrywanie drzew z korzeniami i blokowanie ulic przez szczątki. W następstwie upadku dużego dębu na budynek mieszkalny zginęła jedna kobieta. Uszkodzenia infrastruktury elektroenergetycznej i telekomunikacyjnej doprowadziły do braku prądu i łączności w Raleigh. W Durham zawaleniu uległa czteropiętrowa suszarnia tytoniu, w której znajdowało się około 215 000 kg surowca o wartości do 60 000 dolarów (2,27 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok). Pozostałe szkody majątkowe w stanie wyniosły około 20 000 dolarów (760 tys. dolarów w przeliczeniu na 2024 rok). Mieszkańcy Chapel Hill określali ten cyklon jako najsilniejszy, jaki dotknął region w pamięci żyjących pokoleń.
=== Wirginia i Wirginia Zachodnia ===
Gdy cyklon zwiększył swój zasięg i przyspieszył, wkroczył do Wirginii z odnowioną siłą, wywołując najsilniejszą wichurę w dotychczasowej historii Richmondu. Najwyższe prędkości wiatru występowały głównie na wschód od toru centrum układu. Szczególnie ciężkie zniszczenia odnotowano we wschodniej części Richmondu (East End), ale w całym mieście powszechne były uszkodzenia iglic kościelnych, dachów i kominów. Powalone drzewa i połamane konary całkowicie zablokowały ulice. Wszystkie linie telegraficzne, z wyjątkiem jednej prowadzącej do Wilmington w Karolinie Północnej, zostały zerwane, a łączność w Petersburgu uległa całkowitemu przerwaniu. Łączne straty w Richmondzie wyniosły 150 000 dolarów (5,7 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok). Równie poważne szkody wystąpiły na terenach wiejskich. W Boydton runęło wiele stodół i stajni, grzebiąc pod gruzami zwierzęta gospodarskie. W środkowej Wirginii wiatr zniszczył ogrodzenia, uprawy oraz budynki gospodarcze, co zahamowało produkcję rolną w regionie.
Zniszczenia objęły również północną część stanu. W Fredericksburgu zawaliło się wiele murów, a około 500 drzew zostało powalonych. Gospodarstwa w hrabstwach Fairfax i Arlington poniosły znaczne straty, wokół Falls Church zniszczeniu uległo kilkadziesiąt wiatraków, a drewniane domy bywały zdmuchiwane z fundamentów. W Aleksandrii zginęły 4 osoby, a obiekty przemysłowe i mieszkalne wzdłuż rzeki Potomak doznały poważnych uszkodzeń. Jedna z ofiar śmiertelnych zginęła pod gruzami częściowo zawalonego trzypiętrowego budynku murowanego. W całym mieście ogromne arkusze blachy dachowej odrywały się od konstrukcji i szybowały chaotycznie, uderzając o ziemię z ogłuszającym łoskotem opisywanym jako „pandemonium, które długo będzie się pamiętać”. Straty w Alexandrii oszacowano na około 400 000 dolarów (15,1 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok). Późniejsze badania wykazały, że wstępne relacje o skali zniszczeń były w pewnej mierze przesadzone, a w niektórych przypadkach szkody ułatwiły lub spotęgowały istniejące wcześniej wady konstrukcyjne budynków. W Manassas wiatr przesunął kościół o 15 cm względem fundamentów.
Intensywne opady deszczu wystąpiły wzdłuż toru cyklonu oraz na zachód od niego, osiągając maksymalne wartości w dolinie Shenandoah. Powszechnie notowano sumy przekraczające 130 mm; w Dale Enterprise w ciągu 18 godzin spadło 160 mm, natomiast nad Staunton w podobnym czasie zarejestrowano niemal 180 mm. Gwałtowny spływ wód spowodował przerwanie ziemnej tamy zbiornika retencyjnego w Gypsy Hill Park około godziny 22:00 czasu lokalnego. Uwolniana fala powodziowa zalała dzielnicę biznesową miasta, niszcząc 25 budynków mieszkalnych (w jednym z nich zginęła czteroosobowa rodzina). Woda zalała miejską elektrownię, odcinając dopływ prądu, a także spowodowała rozległe zniszczenia w hotelach, sklepach i innych obiektach handlowych. Wielu mieszkańców oczekiwało na ratunek na dachach zalanych domów. Dodatkowe podtopienia wywołało przelanie się koryta Lewis Creek. W wyniku powodzi w Staunton śmierć poniosło 6 osób, a straty majątkowe oszacowano na 500 000 dolarów (18,9 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok). Na terenach wiejskich utonęło około 40 koni i mułów.
Powodzie o charakterze śmiertelnym wystąpiły również w hrabstwie Rockingham (m.in. Bridgewater, Elkton i Keezletown), gdzie odnotowano 3 ofiary śmiertelne oraz szkody w infrastrukturze rzędu 20 000 dolarów (760 tys. dolarów w przeliczeniu na 2024 rok). Rzeka South Fork Shenandoah w Luray osiągnęła stan 7,75 m przy poziomie alarmowym 4,27 m – jest to jeden z najwyższych historycznie odnotowanych stanów tej rzeki. W Stephens City zniszczone zostały mosty i uprawy kukurydzy, a w Waynesboro jeden z cieków wodnych podniósł się o 4,6 m, zmiatając kilka budynków z fundamentów. Podtopienia miejskie wystąpiły także w Roanoke, a linia kolejowa Norfolk & Western Railway na odcinku Roanoke–Hagerstown została poważnie uszkodzona w wielu miejscach. Łączne straty materialne na terenie stanu Wirginia wyniosły co najmniej 1 milion dolarów (37,8 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok).
Silny wiatr i obfite opady deszczu objęły przede wszystkim północną i wschodnią część Wirginii Zachodniej. W regionie Eastern Panhandle powalone zostały drzewa, ogrodzenia i budynki mieszkalne. Powodzie błyskawiczne spowodowały podmycia linii kolejowych oraz zniszczenie całych pól uprawnych. W okolicach Old Fields utonęła część zwierząt gospodarskich.
=== Waszyngton ===
Cyklon tropikalny dotarł do Waszyngtonu późnym wieczorem 29 września. Jego zbliżanie się poprzedzały niemal nieprzerwane wyładowania atmosferyczne międzychmurowe. Odnotowano pięciominutowe wiatry południowe o prędkości 106 km/h, maksymalne porywy zbliżone do 160 km/h oraz najniższe ciśnienie 987 hPa. W chwili uderzenia była to najsilniejsza zarejestrowana burza w historii miasta. Wiatr zrywał szyldy, markizy i dachy, obalał mury ceglane, kominy i wieże kościelne oraz łamał drzewa. Przerwane zostały wszystkie linie elektroenergetyczne, telegraficzne i telefoniczne. Zniszczenia były nierównomierne – w wielu przypadkach słabsze, prowizoryczne konstrukcje pozostały nietknięte w sąsiedztwie znacznie solidniejszych budynków, które doznały poważnych uszkodzeń. Analiza wykazała, że najsilniejsze porywy występowały w wąskich „korytarzach” wiatru. W granicach miasta zniszczonych zostało około 5000 drzew, z których wiele łamało się na wysokości 3–4,6 m nad powierzchnią gruntu. Szczególnie dotkliwe straty odnotowano na terenach cmentarnych; na United States Soldiers’ and Airmen's Home National Cemetery powalonych zostało 300 drzew, w niektórych przypadkach odsłaniając trumny.
Runął wznoszony budynek mieszkalny na terenie Katolickiego Uniwersytetu Ameryki, a prywatna rezydencja prezydenta Grovera Clevelanda w dzielnicy Woodley Park straciła dach. Uszkodzone zostały dachy kilku gmachów rządowych, wieża kościoła prezbiteriańskiego przy New York Avenue została całkowicie zniszczona, a Smithsonian Institution Building odniósł poważne uszkodzenia konstrukcyjne. Na terenie Białego Domu powalone zostały liczne drzewa, w tym historyczne okazy, m.in. wiąz posadzony przez Abrahama Lincolna. Niektóre z bardziej znanych drzew zostały częściowo rozebrane przez przechodniów na pamiątki. Sam Biały Dom doznał jedynie nieznacznych szkód – głównie oderwanych fragmentów gzymsów, miedzianego pokrycia dachowego oraz kilku wybitych szyb. Na Pennsylvania Avenue częściowo zawalił się nowo wzniesiony pięciopiętrowy gmach Abert Building, przygniatając dwa sąsiednie budynki. W gruzach uwięzionych zostało pięciu mężczyzn; jeden z nich zginął. W kolejnych miesiącach lokatorzy wystąpili z licznymi pozwami przeciwko właścicielowi obiektu – lokalny budowniczy wskazywał na zaniedbania konstrukcyjne jako przyczynę zawalenia się ściany. Obiekt został w pełni odrestaurowany do 14 października.
Na rzece Potomak stwierdzono wzrost poziomu wody. Wiele jednostek pływających zerwało cumy; duży parowiec „George Leary” uderzył i uszkodził sześć innych statków. W nurcie rzeki zatonęły m.in. parowiec „Mary Washington” oraz szkuner „John W. Linnell”. Uszkodzenia odnotowano także w obiektach Washington Navy Yard. Łączne straty materialne na terenie Dystryktu Kolumbii oszacowano na około 400 000 dolarów (15,1 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok). Co najmniej kilkadziesiąt osób odniosło obrażenia w wyniku spadających elementów konstrukcyjnych i gruzu.
=== Maryland ===
Destrukcyjne porywy wiatru utrzymywały się także w środkowym Marylandzie. Według raportu z Sandy Spring około 20% drzew w okolicy zostało wyrwanych z korzeniami, połamanych lub skręconych, często przewracając się na linie energetyczne i drogi. Niektóre ocalałe drzewa zostały całkowicie ogołocone z gałęzi i przypominały nagie pnie. W dużych ilościach runęły słupy telegraficzne i telefoniczne. W niektórych rejonach rozkład zniszczeń oraz relacje naocznych świadków sugerowały wystąpienie trąb powietrznych wbudowanych w główny układ cyklonu. Podobnie jak w północnej Wirginii, znaczne uszkodzenia poniosły kościoły, budynki mieszkalne i obiekty handlowe; część z nich uległa całkowitemu zniszczeniu. Szczególnie ciężkie straty odnotowano w hrabstwie Montgomery – w Bethesda huragan doszczętnie zniszczył park rozrywki, który nigdy nie został ponownie otwarty, natomiast Gaithersburg określano jako miasto „zrujnowane w najwyższym stopniu”. W hrabstwie odnotowano kilka ofiar śmiertelnych, w tym jeden zgon spowodowany zawałem serca wywołanym stresem. Praktycznie wszystkie gospodarstwa w środkowym Marylandzie poniosły szkody w różnym stopniu. Bardzo intensywne opady (124 mm w Flintstone i 99 mm w Cumberland) wywołały gwałtowne wezbrania w dorzeczu Potomaku, powodując zalanie terenów przyległych do koryt rzecznych. W Cumberland podmyta została linia kolejowa Cumberland and Pennsylvania Railroad.
Wysoki stan wody w zatoce Chesapeake spowodował podtopienia ulic w Annapolis. Dalej na północ, w Baltimore, woda dostała się do Inner Harbor i zalała dzielnicę portową. Pratt Street znalazła się pod wodą, natomiast przelewająca się rzeka Jones Falls wypełniła sąsiednie ulice wodą o głębokości do 2,4 m. Powódź wdarła się do piwnic i parterów magazynów oraz wymusiła ewakuację części mieszkańców. Setki budynków w Baltimore zostało uszkodzonych przez wiatr, a zerwane linie energetyczne wywołały kilka lokalnych pożarów. W całym stanie Maryland cyklon spowodował śmierć 8 osób oraz straty materialne rzędu 500 000 dolarów (18,9 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok).
=== Pensylwania ===
Pod koniec 29 września pozostałość cyklonu, już jako układ pozatropikalny, wkroczyła do Pensylwanii, nadal niosąc bardzo silny wiatr, który zrywał przewody i przerywał łączność w całym stanie. Najcięższe zniszczenia wystąpiły w południowo-wschodniej części stanu, zwłaszcza w hrabstwach York i Lancaster. Liczne stodoły zostały zrównane z ziemią, a wiele domów pozbawiono dachów. W Harrisburgu zarejestrowano poryw 116 km/h krótko po północy; ulice miasta zasypały szczątki drzew i konstrukcji, a zniszczenia były nierównomierne – pomiędzy całkowicie zrujnowanymi kwartałami występowały pasy niemal nietknięte. Duże drzewa wyrywano z korzeniami wraz z bryłami ziemi „wielkości pokoju”. Straty w samym Harrisburgu oszacowano na 200 000 dolarów (7,6 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok). Na linii Baltimore and Ohio Railroad w okolicy Philson doszło do czołowego zderzenia dwóch pociągów towarowych, w wyniku którego zginęło sześciu bezdomnych podróżujących „na gapę”. Kilka dalszych wykolejeń przypisano przeszkodom powstałym z powodu szczątków powalonych przez wiatr. W Steelton, krótko przed przejazdem pociągu, zawalił się wiadukt na tory Pennsylvania Railroad; lokomotywa i kilka wagonów zostały uszkodzone po wjechaniu w gruzy. W Lebanonie zniszczone zostały dwie lokomotywownie, a w jednej z nich uszkodzono osiem parowozów.
Została zniszczona trzecia wersja krytego mostu kolejowego Columbia–Wrightsville nad rzeką Susquehanna – konstrukcji drewniano-stalowej o długości 1640 m. Silny wiatr zepchnął przęsła z filarów, doprowadzając do zawalenia się obiektu. Pojawiły się niepotwierdzone doniesienia o osobach znajdujących się w środku w chwili katastrofy. Most zastąpiono nową, całkowicie stalową konstrukcją kratownicową w ciągu niespełna roku. W Sunbury na rzece Susquehanna zatonęły dwa parowce. W hrabstwie Lancaster setki gospodarstw straciły cały zgromadzony w suszarniach tytoń gotowy do sprzedaży; kilka suszarni zostało przeniesionych przez wiatr na sąsiednie pola. Zniszczone zostały również znacznie solidniejsze obiekty murowane. Straty w samym hrabstwie oszacowano na około 1 milion dolarów (37,8 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok).
W osadzie górniczej Patterson Coal Company w Shamokin wiatr oraz wywołany nim pożar zniszczyły kilkadziesiąt domów i baraków, powodując śmierć dwóch osób. Uszkodzona została również infrastruktura pobliskiej kopalni Colbert Colliery, co pozbawiło pracy setki górników. W Reading zawalił się budynek z wielkim piecem, zabijając dwóch robotników i ciężko raniąc pięciu innych. W Natalie pożar w budynkach mieszkalnych należących do spółki górniczej pochłonął życie sześciorga dzieci. Na terenie Gettysburg National Military Park powalonych lub połamanych zostało kilkaset drzew, głównie na wzgórzach Culp’s Hill i Big Round Top. Drzewo zniszczyło pomnik 66. pułku piechoty Ohio, natomiast pobliski monument 78. i 102. pułku piechoty stanu Nowy Jork doznał uszkodzeń o mniejszym znaczeniu. Oprócz wiatru wystąpiły również intensywne opady deszczu – w Altoonie zarejestrowano 96 mm. Spowodowały one powodzie błyskawiczne, zwłaszcza na rzece Juniata, które zalały Huntingdon, niszcząc ulice, linie kolejowe i domy oraz powodując utonięcie zwierząt gospodarskich. W zachodniej części stanu liczne linie kolejowe zostały przerwane przez osuwiska i wymycia. Łączne straty materialne na terenie Pensylwanii przekroczyły 2 miliony dolarów (75,6 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok).
=== Region Wielkich Jezior ===
Pozostałość pozatropikalnego cyklonu nadal generowała silny wiatr, który 30 września objął środkową i zachodnią część stanu Nowy Jork. Najcięższe zniszczenia odnotowano w rejonie Syracuse – sztorm uznano tam za najgwałtowniejszy w pamięci żyjących pokoleń. W wielu miejscowościach dachy straciły domy, stodoły i zakłady przemysłowe; w okolicach Ithaci kilka budynków zostało całkowicie zrujnowanych. Podobnie jak na wcześniejszych odcinkach trasy, masowo łamane i wyrywane były drzewa oraz zrywane linie telegraficzne i telefoniczne. W sadach wiatr strącił niemal wszystkie owoce. W Buffalo zarejestrowano wiatr 85 km/h, który zrywał przewody i uszkadzał dachy. W Nowym Jorku porywy przekraczały 100 km/h, powodując zerwanie linii napowietrznych. W centrali telefonicznej na Brooklynie zwarcie wywołało pożar, którego straty wyniosły 30 000 dolarów (1,1 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok). Do portu w Nowym Jorku dotarło kilka parowców z poważnymi uszkodzeniami. Od New Jersey po Long Island wiatr powalał drzewa, ogrodzenia, kominy, wybijał okna i niszczył wyborcze plakaty kampanijne. Wczesnym rankiem 30 września na rzece Hudson w pobliżu Newburgh holownik zderzył się ze statkiem pasażerskim, raniąc dwóch członków załogi. Znaczne szkody wystąpiły również w dolinie Hudsonu; na linii West Shore Railroad wystąpiły opóźnienia spowodowane osuwiskami i wymyciami torowiska. Łączne straty materialne w stanie Nowy Jork oszacowano na 50 000 dolarów (1,9 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok).
Od 27 września przez cztery kolejne dni nad częścią Ohio utrzymywały się intensywne opady deszczu. Powstałe powodzie uszkodziły uprawy i nieruchomości oraz zakłóciły kampanię prezydencką Williama McKinleya w jego rodzinnym Canton.
30 września szczątki układu spowodowały sztorm na Wielkich Jeziorach. W Chicago setki osób zgromadziło się na brzegu jeziora Michigan, by obserwować ogromne fale. W porcie Chicago szkuner zerwał cumy i uderzył w kilkanaście mniejszych jednostek. Zaginął szkuner „Belle” z Racine, natomiast w pobliżu Milwaukee rozpadła się i zatonęła barka „Sumatra” – zginęło czterech członków załogi, natomiast kapitan, pierwszy oficer i kucharz zostali uratowani. Łączne straty majątkowe na Wielkich Jeziorach wyniosły około 75 000 dolarów (2,8 mln dolarów w przeliczeniu na 2024 rok).
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
Walter J. Jr. Fraser: Lowcountry Hurricanes. University of Georgia Press, 2009. ISBN 978-0-8203-2866-9. (ang.).
Alvin F. Oickle: Disaster at Dawn: The Cedar Keys Hurricane of 1896. Arcadia Publishing, 2009. ISBN 978-1-61423-485-2. (ang.).
Rick Schwartz: Hurricanes and the Middle Atlantic States. Blue Diamond Books, 2007. ISBN 978-0-9786280-0-0. (ang.).
Source: Wikipedia
Fabuła
The first movie audiences took particular delight in scenes of rushing, churning water. These scenes of Niagara Falls were taken in September 1896, while Dickson and Bitzer were filming McKinley and the Empire State Express.
Ekipa
| Role | Name |
|---|---|
| Director | William K.L. Dickson |